Bagno zwyczajne - ziele - 1000g (1kg) [V]
Charakterystyka produktu
Zawartość: ziele
Kraj pochodzenia: Ukraina, dziki zbiór
Nazwa łacińska: Rhododendron tomentosum (syn. Ledum palustre)
Nazwa polska: bagno pospolite, bagniak, dziki rozmaryn, rozmaryn leśny
Waga: 1000g (1kg)
Opis
BAGNO ZWYCZAJNE - ziele - 1000g (1kg)
![]() |
Opis rośliny (Rhododendron tomentosum Harmaja, syn. Ledum palustre L. 1753) – gatunek rośliny z rodziny wrzosowatych. Nazwy zwyczajowe i ludowe: bagno pospolite, bagniak, dziki rozmaryn, rozmaryn leśny. Wyprostowany, zimozielony krzew, wysokości 1–1,5 m, o gęsto, rudawo owłosionych młodych pędach. Występuje w stanie dzikim w środkowej i północnej Europie, w północno-wschodniej Azji, w północnej części Ameryki Północnej. W Polsce jest rozpowszechniony na całym niżu, z wyjątkiem Kujaw i Wielkopolski. W Karpatach najliczniej występuje na torfowiskach Kotliny Orawsko-Nowotarskiej, poza tym w Tatrach na kilku stanowiskach. Cała roślina wydziela silny zapach i jest uznawana za trującą. Liście i pędy zawierają olejek eteryczny o silnym, charakterystycznym zapachu, porażający układ nerwowy i działający odurzająco – może powodować zawroty i bóle głowy. Ze względu na zawartość szkodliwych związków na poziomie 0,3–2% (m.in. ledol, palustrol, arbutyna, garbniki) spożycie u człowieka wywołuje podrażnienie żołądka i układu pokarmowego, może prowadzić do uszkodzenia nerek oraz paraliżu systemu nerwowego. Odurzająca woń kwiatów jest trująca dla niektórych owadów, także miód z nich zebrany. Bagno zwyczajne używane jest jako środek przeciw molom.. Wikingowie dodawali wyciąg z bagna do piwa w celu zwiększenia jego „mocy” odurzającej ;) |
|
![]() |
Właściwości Niegdyś była stosowana jako roślina lecznicza stosowana zewnętrznie. Już Karol Linneusz w 1775 r. opisywał lecznicze właściwości bagna. Surowcem zielarskim były przede wszystkim młode pędy i liście W medycynie ludowej bagno zwyczajne znane jest jako środek stosowany zewnętrznie o działaniu łagodzącym w zapaleniu stawów, bólach pleców i reumatyzmie, w leczeniu świerzbu, liszajów i innych chorób skóry i do płukania jamy ustnej w bólach zębów, a także wewnętrznie przeciw astmie i krztuścowi. Jego świeże lub suszone liście używane były przez Eskimosów i Indian jako materiał na herbatę, przy czym przyrządzana była w formie zimnych wyciągów – przy użyciu zimnej wody.
|


